Posts Tagged ‘choroba wirusowa’
Zakaźne zapalenie otrzewnej kotów (łac. Peritonitis infectiosa felinum) lub z angielskiego FIP (Feline infectious peritonitis) jest śmiertelną chorobą wirusową kotów.
Najczęstszą przyczyną zakażeń jest zakażenie poprzez krew (np. podczas walk kotów). Możliwe jest również zakażenie po spożyciu odchodów od osobnika chorego. Choroba moze rozwijać się powoli, jednak w przypadku dodatkowych czynników (stres, ciąża, inne zakażenia) rozwój choroby może przebiegać bardzo szybko.
No Comments »
Wścieklizna (Rabies) zwana również wodowstrętem (hydrophobia) to choroba wywołana przez wirusa RABV. Cechą zasadniczą choroby jest nadmierne podniecenie oraz wściekłość/agresja – stąd nazwa choroby.
Wirus wścieklizny dzięki wysokiej odporności na procesy gnilne potrafi długo przetrwać w padlinie. Do zakażenia dochodzi w przypadku kontaktu bezpośredniego – ugryzienie, pokąsanie, oślinienie. Choroba może długo pozostawać w stanie utajonym (od dziesięciu dni do ponad roku).
Nie ma leku na wściekliznę dlatego zaleca się regularne szczepienie zwierząt przeciw tej chorobie.
No Comments »
Białaczka kotów (ang. feline leukemia)- choroba zakaźna wywoływana przez retrowirus FeLV (typ A, B i C) (ang. feline leukemia virus). Choroba ta uznawana jest za główną przyczynę zachorowań i śmierci młodych kotów. Białaczka kotów nie jest groźna dla człowieka ani dla innych gatunków zwierząt. Wirus wydalany jest wraz z wydzielinami (kał, mocz, ślina, mleko), jest stosunkowo mało odporny na czynniki środowiskowe – w temperaturze pokojowej traci zdolność do zakażania po kilku minutach, również powszechnie dostępne środki piorące i myjące niszczą wirusa.
Do zakażenia dochodzi podczas kontaktu bezpośredniego (mycie kociat przez matkę, pogryzienia) możliwe jest również zarażenie poprzez używanie wspólnych misek czy poideł. Najpodatniejsze na zakażenie są kocięta w wieku od czterech do piętnastu tygodni w szczególności przebywające wśród innych kotów w dużym zagęszczeniu.
Białaczka kotów jest chorobą nieuleczalną. Najskuteczniejszą metodą zapobiegania jest szczepienie ochronne. Szczepienie należy wykonać jak najwcześniej (zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii), wskazane jest również wykonywanie szczepień przypominających.
No Comments »
Parwowiroza jest zakaźną chorobą na którą najczęściej zapadają szczenięta do szóstego miesiąca życia. Parwowiroza psów pojawiła się stosunkowo niedawno (około 1981 roku). Pierwsze przypadki choroby występowały głównie w postaci sercowej w odróżnieniu do obecnie powszechniejszej postaci jelitowej. Głównymi objawami parwowirozy są biegunka (często z domieszką krwi), silne wymioty oraz bolesnością powłok brzusznych. Parwowiroza odznacza się wysoką śmiertelnością psów zakażonych. Zakażenie następuje najczęściej przez kontakt szczenięcia z kałem osobnika zarażonego bądź nosiciela – jest to główny powód dla którego nie powinno się dopuszczać szczeniąt do kontaktu z innymi psami jak i z miejscami w których inne psy przebywają.
Najskuteczniejszą formą walki z parwowirozą jest wykonanie szczepienia ochronnego.
No Comments »
Nosówka (nazwa łac. Febris catarrhalis et nervosa canum, nazwa ang. distemper) – powszechnie występująca wirusowa choroba psowatych charakteryzująca się wysoką zakaźnością, występuje głównie u szczeniąt w wieku od dwóch do pięciu miesięcy. Obok parwowirozy jest najgroźniejszą chorobą psów charakteryzującą się wysoką śmiertelnością oraz ciężkim przebiegiem.
Przyczyną choroby jest wirus CDV (nosówki psów – canine distemper virus). Źródłem zakażenia (drogą pokarmową lub kropelkową przez kontakt bezpośredni) są nosiciele choroby oraz zwierzęta chore. Zarażenie nosówką można potwierdzić badaniami laboratoryjnymi. Okres inkubacji wirusa trwa od trzech dni do tygodnia. Po przedostaniu się do organizmu wirus CDV mnoży się w migdałkach oraz węzłach chłonnych śródpiersiowych. Podczas rozwoju zakażenia atakowane są komórki układu oddechowego, pokarmowego, moczowego, skóry oraz układu nerwowego.
Głównym elementem zapobiegania są szczepienia ochronne. Pierwsze szczepienie powinno wykonać się pomiędzy szóstym a ósmym tygodniem życia zwierzęcia – należy pamiętać, iż szczepić można tylko zwierzęta zdrowe i odrobaczone.
